Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Ιεροψάλτης: Ανδρέας Μιχ. Θεοδωρογλάκης Κυριακή 26-9-2015 το ετήσιο μνημόσυνό του


Ανδρέας Μιχ. Θεοδωρογλάκης – Αφιέρωμα στο τρίμηνο μνημόσυνό του

 Κανένα σχόλιο
Του π. Στυλιανού Θεοδωρογλάκη
Τον ενθυμούμαι στα παιδιά χρόνια που ήλθε με άδεια στο χωριό μας με τη στολή του εφέδρου ανθυπολοχαγού, γελαστός, ομιλητικός, ευχάριστος και καταδεκτικός με όλους τους συγχωριανούς συγγενείς, γείτονες και φίλους.
Είχε ακουστεί επίσης ότι για κάποιο διάστημα βρέθηκε εξόριστος στη Μακρόνησο για τα αριστερά φρονήματά του, την ιδεολογία εκείνης της εποχής.
Φαίνεται επίσης ότι μετά τη Μακρόνησο υπηρέτησε για κάποιο χρονικό διάστημα στην Ελληνική Χωροφυλακή.
Ύστερα τον βρίσκουμε στο χωριό μας να λειτουργεί ένα μικρό εργαστήρι κατασκευής παπουτσιών.
Σύντομα μεταφέρει το κατάστημα αυτό στο διπλανό, μεγαλύτερο χωριό, τον Δραπανιά στο οποίο προσέλαβε μερικούς τεχνίτες τζαγκάρηδες (κάλφες).
Στο χωριό αυτό έκανε την οικογένειά του και το χωριό αυτό έγινε το κέντρο όλων των μετά ταύτα δραστηριοτήτων του.
Από το τζαγκαράδικο, το οποίο και εγκαταλείπει βρίσκεται να λειτουργεί επαγγελματικά αρτοποιείο στο ίδιο χωριό για κάμποσα χρόνια.
Μετά το φούρνο τον βρίσκουμε κατασκευαστή καμινιών, έμπορο κάρβουνου, ξύλων και καλαμιών.
Όλα αυτά τα δύσκολα και φτωχά επαγγέλματα για την εποχή εκείνη τα μεταχειρίστηκε με πολύ κόπο, πολύ εργασία και ελάχιστη αμοιβή.
Η οικογένειά του είχε τις δικές μικρότερες ή μεγαλύτερες απαιτήσεις, η οποία μάλιστα δοκιμάζεται με έναν απροσδόκητο θάνατο του πρώτου παιδιού του.
Ο Ανδρέας με όλα αυτά δε το βάνει κάτω.
Αγωνίζεται, εργάζεται στα χωράφια και διατρέχει τους δρόμους της Κρήτης και της Ελλάδας με φορτηγό αυτοκίνητο εμπορικών μεταφορών.
Μέσα απ’ όλα αυτά τα βάσανα, τους κόπους και τους καημούς πέρα από την οικονομία και την οικογένεια του που φαίνεται επιτυχημένος, κατεξοχήν διαμορφώνει το πρόσωπό του το ίδιο και με χαρά όλων συγγενών και γνωστών αναδείχνεται μια πρωτόγνωρη προσωπικότητα που αγγίζει τα όρια του σεμνού, του ταπεινού , του σοφού και του άγιου..
Χορτασμένος από τις πίκρες της ζωής και της κοινωνίας, ταλαιπωρημένος από αμαρτήματα της νεότητας, τόλμησε και πέτυχε την υπέρβασή Του.
Όταν μόνος του έμαθε ότι οι αμαρτίες της νεότητας δε λαμβάνονται υπόψη από το Θεό όπως λέει ο Δαυίδ διαβαίνει με γοργούς ρυθμούς από της αμαρτίες τον αγιασμό.
Από τη φθορά στην αφθαρσία
Από το ανθρώπινο στο Θεϊκό
Από τη γη στον ουρανό
Από το πρόσκαιρο στο αιώνιο.
Έμαθε μόνος του να ψάλει και να εξυπηρετεί το ψαλτήρι της Ενορίας του Δραπανιά με ιερό ζήλο και μεγάλη ευσέβεια.
Είναι το πρώτο, ζωντανό, ορατό χειροπιαστό άλμα προς τον ουρανό.
Το ψαλτήρι ήταν για τον μακαριστό Ανδρέας ίδια η οδός του Θεού, που για δεκαετίες περπάτησε τραγουδώντας και ψάλλοντας, πάντοτε με το χαρωπό και γελαστό πρόσωπό του, την ευλογημένη ζωή του  και τη γλυκύτατη φωνή του.
Ως το τέλος της ζωής του  ορμήνευγε, συμβούλευε μικρούς και μεγάλους να τηρούν τις εντολές του Θεού και ν’ αγαπούν την Εκκλησία, τα ιερά και τα όσια της φυλής και του γένους.
Ήξερε ο ίδιος να αγαπά, να συγκινεί και να προσελκύει.
Ενέπνεε εμπιστοσύνη, είχε χαρά και σκόρπιζε χαρά γύρω του, την ίδια τη χαρά του Θεού.
Θεωρούμε ευλογία Θεού ότι μπορούμε να καταθέσουμε αυτή τη μαρτυρία και να βεβαιώσουμε όλους ότι ο Ανδρέας, μας βρίσκεται μαζί με τους  εκλεκτούς του Θεού στους κόλπους του Αβραάμ και ζει και εκείνος όπως και εμείς τη μεγάλη προσδοκία της κοινής ανάστασης και της αιώνιας ζωής. Ως κατά σάκα στενός συγγενής νοιώθω ότι με τον Ανδρέα ευλογείται όλη η οικογένειά μας, γιατί ο ίδιος έζησε τη μεγάλη ευλογία, το πλούσιον έλεος του Θεού στο πρόσωπο και τη ζωή του.
Πολύ περισσότερον τα παιδιά και τα αδέλφια του οφείλουν, όχι μόνο να νοιώθουν αυτή την αύρα της ευλογίας του Θεού στα πρόσωπά τους, αλλά και να συνεχίζουν να φυλάσσουν Θερμοπύλες της χάρης και του αγιασμού που άφησε σε όλους μας ο Ανδρέας.
Τιμούμε το πρόσωπο και μακαρίζουμε τη μνήμη του και ευχόμαστε για την αιώνια ανάπαυσή του μαζί με τους εκλεκτούς και τους άγιους του Θεού.

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΔΡΑΠΑΝΙΑ (παραπλεύρως εθνικής οδού - Προσοχή είσοδος -έξοδος μόνο από τον παράλληλο δρόμο)

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΔΡΑΠΑΝΙΑ 


Την Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός του Τιμίου Σταυρού στον Δραπανιά Κισάμου. 

(παραπλεύρως εθνικής οδού)  
ΠΡΟΣΟΧΗ 
είσοδος -έξοδος μόνο από τον παράλληλο δρόμο.

Την παραμονή (Κυριακή 13-9-2015) στις 7:00 μ.μ. 
θα τελεσθεί πανηγυρικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας
 και την ημέρα της εορτής στις 7:00 π.μ. Όρθρος-τελετή Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού-Θεία Λειτουργία.


ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
 Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 
ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΕΙ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ 
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΥΡΙΔΙΑΝΩΝ 




Μεγάλη δεσποτική εορτή της Χριστιανοσύνης, με την οποία τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου η διπλή ανεύρεση του Σταυρού πάνω στον οποίο μαρτύρησε ο Ιησούς Χριστός. Στη χώρα μας γιορτάζουν ο Σταύρος και η Σταυρούλα.
Σύμφωνα με την παράδοση, το 326 η γηραιά μητέρα του Μεγάλου ΚωνσταντίνουΑυγούστα Ιουλία Φλαβία Ελένη, μετέβη στους Αγίους Τόπους για να φέρει στο φως τα διάφορα μέρη στα οποία έζησε και δίδαξε ο Ιησούς Χριστός. Στα Ιεροσόλυμα πραγματοποίησε μεγάλες ανασκαφές για να βρεθούν οι τόποι της Σταύρωσης και της Ανάστασης στον λόφο του Γολγοθά. Η μετέπειτα Αγία Ελένη οδηγήθηκε στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, τον γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών.
Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι ο Σταυρός του Κυρίου εντοπίσθηκε ύστερα από θαύμα, όταν τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα και αυτή αναστήθηκε. Στη θέση αυτή υπήρχε ο ναός της Αφροδίτης, που είχε ανεγείρει το 135 ο ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, μετά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η Ελένη, αφού διέταξε να τον γκρεμίσουν, έχτισε στη θέση του τον περικαλλή Ναό της Αναστάσεως, ο οποίος αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του Χριστιανισμού. Ο Σταυρός του Κυρίου παραδόθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο, ο οποίος τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως στις 14 Σεπτεμβρίου 335.
Η δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού σχετίζεται με τους Βυζαντινο-Περσικούς Πολέμους (602-628). Το 614 οι Πέρσες κυρίευσαν την Παλαιστίνη και αφού λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα του Χριστιανισμού, πήραν μαζί τους ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό. Οι πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν τον Σταυρό μαγικό, εξαιτίας κάποιων θαυμάτων που έγιναν και τον προσκυνούσαν. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος, μετά την οριστική νίκη του εναντίον των Περσών το 628, ανέκτησε το ιερό σύμβολο της Χριστιανοσύνης και το μετέφερε αρχικά στην Κωνσταντινούπολη (14 Σεπτεμβρίου 629), όπου αποτέλεσε μέρος του θριάμβου του και στη συνέχεια στα Ιεροσόλυμα.
Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου. Στις εκκλησίες ψάλλεται, μεταξύ των άλλων, το πασίγνωστο απολυτίκιο «Σώσον Κύριε τον λαόν σου…» και στους πιστούς μοιράζονται κλώνοι βασιλικού, εκκλησιαστική συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση ότι στο μέρος που βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό. Η Εκκλησία επιτάσσει την ημέρα αυτή αυστηρά νηστεία.

Απολυτίκιο

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

Λαογραφία

  • Η γιορτή του Σταυρού έχει ιδιαίτερη σημασία για τους γεωργούς, διότι αποτελεί την αφετηρία της νέας χρονιάς, ενόψει της σποράς. Οι γεωργοί  φέρνουν στην εκκλησία μείγμα από τα δημητριακά που θα σπείρουν για να δεχθούν την ειδική ευλογία του ιερέα: «Βλαστήσαι την γην, και δούναι σπέρμα το σπείροντι, και άρτον εις βρώσιν» («Ευχή επί ευλογήσει του σπόρου»).
  • Την ημέρα του Σταυρού, οι ναυτικοί συνήθιζαν να σταματούν τα μακρινά ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως συμβούλευε η παροιμία: «Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε».
  • Με το βασιλικό που παίρνουν από την εκκλησία, οι νοικοκυρές συνηθίζουν να φτιάχνουν το προζύμι της χρονιάς (Πήλιο, Κορώνη κ.ά).
  • Στην Αίγινα αναβιώνει ο λεγόμενος «Λειδινός», μία μιμητική παράσταση, με μοιρολογήματα και ταφή ενός ομοιώματος μικρού παιδιού, έθιμο με πιθανότατα αρχαία καταγωγή. Ακολουθεί η προσφορά κολλύβων και η τελετουργία κλείνει με χορούς και τραγούδια. Οι επιλογικοί στίχοι του μοιρολογιού:
Πάλι θα ρθεις, Λειδινέ μου
Με του Μάρτη τις δροσιές
Με τ’ Απριλη τα λουλούδια
Τσαι του Μάη τις δουλειές…
Ήρθε η ώρα να μας φύγεις,
πάαινε εις το καλό,
τσαι με το καλό να έρθεις
τσ’ όλους να μας βρεις γερούς…
Ο «Λειδινός» («Δειλινός» με αντιμετάθεση δ και λ) είναι ένα δρώμενο, όπου κυριαρχεί το στοιχείο του θανάτου ως προϋπόθεση για τη νέα ζωή, με αυτονόητο τον συμβολισμό που αφορά τον μαρασμό της φύσης και την αναγέννησή της κάθε χρόνο.